Definicja
Świeże powietrze (powietrze zewnętrzne) to powietrze pobierane spoza budynku i wprowadzane do wnętrz za pomocą systemów wentylacyjnych lub przez infiltrację, aby zapewnić wymianę powietrza, usuwanie zanieczyszczeń oraz utrzymanie właściwych parametrów cieplnych i wilgotnościowych. Jest ono kluczowym parametrem projektowym w układach wentylacji i klimatyzacji, a jego ilość oraz sposób doprowadzenia regulowane są przepisami prawa budowlanego oraz normami branżowymi.