Atlas klimatyczny Polski:
temperatury projektowe,
stopniodni i nasłonecznienie.

Stopniodni (HDD) to suma dobowych różnic między temperaturą wewnętrzną a zewnętrzną przez cały sezon grzewczy. W Polsce wartość waha się od 3179 (Wrocław) do 4288 (Zakopane), czyli rozpiętość sięga 35%. Im wyższa liczba, tym więcej energii zużyje ten sam budynek.

Metoda przelicza zapotrzebowanie na ciepło, mnożąc stopniodni przez współczynnik strat budynku. Zaletą jest oddzielenie wpływu klimatu od jakości izolacji - dzięki temu można porównać ten sam dom w różnych miejscowościach albo dwa różne domy w tej samej.

Roczna suma promieniowania na płaszczyznę poziomą wynosi od 1048 do 1145 kWh/m², zależnie od lokalizacji. Rozpiętość to zaledwie 9%, więc region ma mniejszy wpływ na uzysk z fotowoltaiki niż kąt nachylenia dachu i zacienienie.

Wbrew intuicji nie nad morzem, lecz na południu. Najwyższe wartości notują Zakopane (1145 kWh/m²), Rzeszów (1127) i Katowice (1125). Świnoujście ma 1074 kWh/m², a najmniej słońca dociera do Suwałk - 1048 kWh/m².

Pięć, zgodnie z normą PN-B-02403:1982. Różnią się temperaturą projektową: od -16 °C w strefie I (wybrzeże) do -24 °C w strefie V (Suwalszczyzna i Podtatrze). Ta wartość wyznacza moc, jaką musi mieć źródło ciepła w najzimniejszy dzień.

Temperatura projektowa to wartość skrajna - najniższa, której nie przekroczono w 19 z 20 ostatnich zim; służy do doboru mocy urządzenia. Średnia roczna opisuje typowy dzień i przydaje się do szacowania rocznych kosztów. Dobór urządzenia wyłącznie po średniej kończy się niedowymiarowaniem.