Definicja
Jednostka zewnętrzna klimatyzacji to kluczowy element systemu klimatyzacyjnego, instalowany poza pomieszczeniem (np. na elewacji, dachu, gruncie), który realizuje wymianę ciepła z otoczeniem. Zawiera sprężarkę, skraplacz oraz wentylator. Rolą jednostki zewnętrznej jest odbieranie ciepła z wnętrza budynku transportowanego przez czynnik chłodniczy i oddawanie go na zewnątrz. W systemach klimatyzacji z pompą ciepła potrafi również transportować ciepło do wnętrza budynku w trybie ogrzewania. Jednostka zewnętrzna współpracuje z jednostką wewnętrzną poprzez przewody z czynnikiem chłodniczym i sterowanie.