Definicja
Klimatyzator zewnętrzny to część systemu klimatyzacji montowana na zewnątrz budynku, zawierająca głównie sprężarkę, wentylator oraz wymiennik ciepła (skraplacz). Jej zadanie polega na odprowadzaniu ciepła z budynku do otoczenia podczas chłodzenia lub pobieraniu go z zewnątrz w przypadku pracy urządzenia w funkcji grzania (pompy ciepła). Klimatyzatory zewnętrzne współpracują z jednostkami wewnętrznymi (parownikami) poprzez układ chłodniczy, najczęściej bazujący na przepływie czynnika chłodniczego. Wyróżnia się klimatyzatory typu split oraz przenośne przeznaczone do pracy poza budynkiem.